شب های سرگشتگی

درد جانسوزی که دارم را نمایانش بکن

من بریدم در نبودش سوختم در حسرت

مثل من کن حال او را زخم بر جانش بکن

آنقدر داغم که هستم بی خبر،از حال خود

در خیالم با هزاران درد پنهانش بکن

عاقبت دیدی که رسوا شد دلم با حال زار

هرکجا او هست با حالم تو همسانش بکن
سرگشته

بی وفا مُردم بیا امشب تو کمبودم ببین

می چکد از گونه ام همپای باران اشک غم

سیل جاری شد،از آن چشمان چون رودم ببین

دل سپردم نزد بانکِ چشم تب دارت ولی

هیچ سودی من نبردم کارِ بی سودم ببین

خشک شد،از سوز سرما شاخه ی امیدِ دل

سال ها بی فایده من منتظر بودم ببین
سرگشته

همه رو تش منه زنده ی مُو وِ کارِ تیلوم

سَرِ زنده یمه بِوین خَش منه دل جا نَگرو

دلِ بی صاحب موُ داغ تو دارِ تیلوم

تیلوم سو نَگرو جونِ دو تا مون بخدا

چه بِگوم تا شُو وُ رو حالت زارِ تیلوم

غمه دل دارم و دل جا نِگرو تا که نگه

نفسُم هر دو تَیَم کوره وُ خوارِ تیلوم
سرگشته

هر شب بساطی از غمت در خانه برپاست

آخر مرا دیوانه کردی با خیالت

تا وعده یِ دیدارمان امروز و فرداست

دردی درونِ سینه ام جامانده از تو

دیدی نصیبم،از تو هرشب کذب و حاشاست

دنیا فغان آمد از این شب زنده داری

کافر ببین...چشمان من همتای دریاست
سرگشته

گم کرد خود را هر که این جا غرق دنیاست

ای داد از این"رل" زدن ها در مجازی

غم بعد از این " این رل" زدن ها هم هویداست

بی پول باید عشق را از سر کند دور

با پول عشق و عاشقی زیبای زیباست

قلبِ من از شهر و دیارم زخم خورده

شهری که دارد بی وفا اینجاست اینجاست

سرگشته

"آن جا که دل باید به دریا زد همین جاست"

حتی ستارهِ آسمان دیگر ندارد

اینقدر از دوری نگو دل غرق رویاست

خُلقت ببین همتای آن چنگیز بوده

از حال من اخلاق بدخویت هویداست

از چشم جادویت وفا هرگز ندیدم

دیدم که آخر قلب من تنهای تنهاست
سرگشته

رفاقت مرد حالا هم به این دنیا دلم بد بین بد بین است
سرگشته

نازنینم خنده بر دریای احساسم نکن

دانه بودم در کویرت سر برآوردم شبی

بی مُرُوَّت مثل گندم طعمه یِ داسم نکن

من شنا کردن بلد هم نیستم ای جان من

می شوم غرقت شبی بیهوده غواصم نکن

چون شدم رسوا بیا امشب نظر بر من فکن

بیش از این ها نُقل در هر عام و هر خاصم نکن
سرگشته